Een wereld vol tegenstellingen
Na onze nieuwjaarsontmoeting hebben we gastouder Stephen aangesproken om van dit jaarlijks samenzijn – met toch een opkomst van 25 aanwezigen – een verslagje neer te pennen. Zijn woorden doen ons opnieuw beseffen hoe goed we het hier hebben…
We leven in een wereld vol tegenstellingen. Rijkdom staat naast armoede. Vrijheid naast onderdrukking. Vrede naast oorlog. Het leven in België naast het leven in Oekraïne. De mens die in staat is tot grote solidariteit en de mens die getuigt van harde onverschilligheid. We spreken over mensenrechten, terwijl die op andere plaatsen worden geschonden.
Op zondag 1 februari mochten we naar Antwerpen voor de nieuwjaarsdrink van Euro-Children. Plaats van ontmoeting: Sint-Jacobsmarkt 43 – De Loodsen – in 2000 Antwerpen. Dit is de gastvrije plek waar we al enkele keren naartoe zijn gegaan.
Van deze gelegenheid hebben Tanya en ik (we zijn zelf een gastgezin) gebruikgemaakt om er een daguitstap van te maken. Op naar Antwerpen dus. We parkeren op Linkeroever en zijn net op tijd voor de veerboot. Eens op de juiste oever van de Schelde stappen we te voet naar onze bestemming. Zoals gevreesd zijn we een ietsepietsie te laat. Er zijn al heel wat mensen aanwezig, allemaal gastgezinnen en vrijwilligers van de voorbije zomer 2025. Ann, de voorzitster van Euro-Children, is bezig met een quiz, kwestie van de tongen los te maken en het voor iedereen gemoedelijk te houden. We krijgen fragmenten van soundtracks te horen. Het gaat om fragmenten van televisieseries of programma’s die vroeger op tv te zien waren, van Kapitein Zeppos, De Collega’s, TikTak tot Dagelijkse Kost. Tanya en ik bakken er niet veel van, maar er zijn blijkbaar mensen – nietwaar Arnold en Ivan – die heel sterk zijn in het vliegensvlug herkennen van dergelijke TV-tunes.
Na de quiz krijgen we een stand van zaken van de organisatie. Euro-Children blijft op zoek gaan naar gastgezinnen. Er zijn in Oekraïne, en meer bepaald in Ivano-Frankivsk, heel wat kinderen die graag gedurende drie weken aan het oorlogsgeweld willen ontsnappen. Ter herinnering: Euro-Children werkt samen met het Lyceum N°1. De Oekraïense schoolverantwoordelijke ter plaatse is Oksana, met wie een rechtstreekse videoverbinding is gepland… als ze over elektriciteit beschikt.
Terwijl de huidige situatie in Ivano-Frankivsk, de heruitgenodigde kinderen en kandidaat nieuwe gastgezinnen wordt toegelicht, zijn twee vrijwilligers al begonnen met het bakken van de pannenkoeken.
Eens de vergadering voorbij is, ontmoeten we opnieuw de andere aanwezige gastgezinnen. Ook Marleen en Ludwig, met wie we in het verleden, samen met onze Oekraïense gastkinderen, uitstappen deden. Er is veel gebeurd sinds we elkaar de laatste keer zagen. Ondertussen wordt door de vrijwilligers de tafel rijkelijk gedekt en de eerste pannenkoeken opgediend. Het moet gezegd: de pannenkoeken zijn overheerlijk. Een pluimpje voor onze pannenkoekenbakkers, Marc & Clément. We proberen van hen het recept te ontfutselen, maar dat blijft geheim…
Dan krijgen we contact met Oksana. Wat een tegenstelling!!! Terwijl iedereen zich hier te goed doet aan lekkere pannenkoeken en knus in een gezellige, goed verwarmde ruimte zit, zien we op een scherm hoe Oksana in een koude, kille, donkere ruimte erin slaagt om heel kort met ons te chatten. Het gaat niet goed ter plaatse. Er zijn veel elektriciteitsonderbrekingen en het is bitter koud. En natuurlijk verlangt iedereen naar het einde van de oorlog.
Oksana klaagt niet. Ze weet dat zij – en heel Oekraïne – er het beste van moet maken. We leven met haar mee. Maar voor ons is het natuurlijk makkelijk gezegd met een overheerlijke pannenkoek voor ons. We spreken Oksana moed in en duimen voor haar land. Dat het maar vlug juli is en de gastkinderen dan aan het oorlogsgeweld kunnen ontsnappen en wat rust kennen. En misschien… is er tegen dan ook vrede?
We leven in een wereld vol tegenstellingen… Dat is wat nog nazindert bij het naar huis gaan. Deze tegenstellingen maken onze wereld complex en soms moeilijk te begrijpen of te vatten. Ze confronteren ons met keuzes en kansen om onze verantwoordelijkheid op te nemen.
Stephen Adriaens – Wielsbeke