Euro-Children VZW

ONZE BIJDRAGE AAN TROUWE GASTOUDERS


Nieuwsbrief 2019/4


Een trip naar Minsk.


Beste gastouder,

Als trouwe volger (zo word je ook op Facebook genoemd) van Euro-Children, kon je ons spannend, maar o zo benauwd verhaal volgen van de vakantieplanning de voorbije 2 zomers. Zowel in 2018 als in 2019 hing de komst van onze kinderen aan een zijden draad(je). Dit mocht geen 3e keer gebeuren, dus moesten we dringend de contacten met onze Belarus-vrienden verstevigen. Met ons bestuur waren we het er allen over eens: een persoonlijk ontmoeten i.p.v. gemail is een dringende noodzaak. Dus werden plannen gesmeed. Vrijwilligster Ann, die wel graag eens een citytrip doet, stelde voor om deze uitstap met haar echtgenoot Marc te maken en dit te koppelen aan een ontmoetingsmoment met de Caritasploeg in Minsk. Via onze toevluchtsman van de voorbije maanden, Dominic Verhoeven (directeur Caritas Vlaanderen) bereikten we de plaatselijke Cartiasmedewerkster, Anna - die de Engelse taal machtig is - om deze Belarustrip te plannen rond het hoogfeest van Allerheiligen. Mailtjes, Whatsapps, FB-berichtjes werden uitgewisseld. Eens een bevestigend antwoord werden reispassen aangevraagd, vliegtickets en een hotel voor 4 nachten geboekt. Net op tijd want op woensdag kon Ann de reisdocumenten ophalen voor hun vertrek de daaropvolgende zondag 02/11. Ann vertelt jullie graag hoe deze trip naar Minsk verliep.

Om 11u die maandagmorgen arriveerden Father Vitaly en medewerkster Liudmila in de inkomsthal van ons hotel. We reden een half uurtje richting hun kantoor, een woonhuis in de buitenwijk van Minsk. Na een kleine rondleiding waar we Katharina, die de administratie doet, ook ontmoetten, hadden we het ganse team leren kennen. Daar woont ook de directeur, Father Vitaly in een kamertje. Het zijn enkel Anna, die afwezig was, en Liudmila die de Engelse taal kennen. Dus was zij onze tolk die namiddag. Van thuis hadden we uiteraard wat chocolade meegebracht. Zoiets lekkers breekt altijd het ijs, en het jubileumboekje welke Euro-Children bij hun 50-jarig bestaan had uitgegeven. Deze gespreksopener deed Father Vitaly beseffen dat onze werking, nu reeds 61 jaar actief, een rijk verleden had. Door de vermelde cijfers was hij verwonderd dat zoveel kinderen uit zoveel landen, kansen kregen om bij Vlaamse gezinnen op vakantie te komen. Hij uitte dan ook onmiddellijk zijn respect voor dit initiatief. Snel werd duidelijk dat de communicatie de laatste twee jaar helaas niet goed verliep. Langs onze kant, werd ook niet genoeg duiding gegeven aan Father Vitaly, die nu 4 jaar directeur is van Caritas Belarus. De ontmoetingen in het verleden waren met de vorige directeur gebeurd en ons project was blijkbaar niet overgedragen. Father Vitaly was dan ook verveeld door het feit dat er fouten zijn gebeurd, met als gevolg vertragingen bij de vakantieplanning van de kinderen. Het duurde dan ook niet lang of het enthousiasme groeide om kinderen die het daar heel moeilijk hebben ook vakantiekansen bij ons aan te bieden. Duiding werd gegeven wie wat doet: zij staan in voor de juiste selectie van kinderen en zorgen voor een contactpersoon. Wij van onze kant zoeken gastouders die het kind met zijn geloof (wat voor hen nog heel belangrijk is) en gewoontes respecteren. Tevens vertelden we dat het in onze wereld heel moeilijk is om elk jaar opnieuw gastgezinnen te vinden die dit engagement willen aangaan, gezien hun drukke bestaan door hun werk, hun gezin en het zovele dat ze willen verwezenlijken. Maar gelukkig konden we ook getuigen dat net zij die dit doen steeds mensen zijn met een gouden hart. Ieder met zijn eigen afkomst, welvaart, geloof, leeftijd… Allen willen daadwerkelijk tijd en een open thuis zijn door te delen wat ze hebben. Zomaar, belangeloos voor niets. Tevens luisterde Father Vitaly aandachtig naar het vele vrijwilligerswerk die hieraan zomaar besteed wordt. Evenals de vele mensen die ons project steeds opnieuw steunen met giften, het organiseren van een quiz, bloemenverkoop, spelletjeskraam op markten… Caritas Belarus voelde hoe sterk onze Euro-Children-familie wel is en waardeerde ons verhaal heel oprecht. Father Vitaly stond er dan ook op dat we samen een heerlijk typisch gerecht aten. Als bevestiging van onze nieuwe verbondenheid overhandigden we hen onze vlag in een grappige, officiële ceremonie.



Father Vitaly had die namiddag nog een afspraak en nam heel hartelijk afscheid. Een oprechte omhelzing en de hoop elkaar snel terug te zien uitte zich hierin. Liudmila kreeg nog de opdracht om ons wat van de stad te tonen. Het werd een fijne namiddag en kregen zo de tijd om over de gewone dingen in haar land te spreken. Heel verrijkend. Wij zijn dan ook heel dankbaar dat we deze beslissing hebben genomen. Het bleek meer dan noodzakelijk, want het feit dat men ons in Belarus niet kende was het grote probleem. Of zoals we verwoordden: als je een goede relatie wil hebben, moet je mekaar af en toe ontmoeten, hoe ver je ook van elkaar leeft. Zo is de toekomst voor deze kinderen verzekerd, nu is het aan ons: ‘Gezinnen warm maken!’

Marc & Ann




Nieuwsbrief 2019/3


Een spannend voorspel, een geslaagde vakantie!


Beste gastgezinnen en sympathisanten,

Inderdaad, zo kunnen we de editie 2019 wel omschrijven: een spannend voorspel, een geslaagde vakantie!
Zoals jullie in ons vorig tijdschrift konden lezen, wou Caritas Belarus onze samenwerking stopzetten en konden we, gelukkig en dank zij de snelle en diplomatieke tussenkomst van directeur Dominic Verhoeven van Caritas Vlaanderen, terecht bij hun collega’s van Caritas Minsk. Dit was begin mei. Na gesprekken en goed overwegen, kregen we van Minsk op 10 juni de definitieve bevestiging tot samenwerking. U begrijpt dat een grote ontladingszucht onze eerste reactie was. Oef! Het komt goed. Nu diende Caritas snel te handelen gezien we in tijdsnood kwamen voor de administratieve regelingen bij het vertrek van onze kinderen deze zomer. Er moet ’t een en ’t ander geregeld worden in een land als Belarus. In de ontvangen mail van Olga, onze nieuwe contactpersoon van Caritas Minsk, lazen we op die dag (uiteraard vrij vertaald):
…En het allerbelangrijkste: ik heb de Duitse ambassade gebeld. De aanvraag voor de visumafdeling van de Duitse ambassade Minsk kan pas eind juni worden ingediend. Het is vakantietijd, dus alle medewerkers zijn bezet. Om een afspraak te boeken, heb ik dringend de data nodig van de reis naar België (van ... tot ...). In de regel vereisen de diplomatieke missies tussen twee en tien werkdagen om te beslissen over een aanvraag voor een visum voor kort verblijf. Dit betekent dat de kinderreis naar België pas op 15 juli kan plaatsvinden.

Dit had tot gevolg dat we de aankomstdatum van 1 juli dienden te wijzigen. Onmiddellijk hebben we onze gastouders gecontacteerd want deze verschuiving heeft voor hen uiteraard ook invloed. Werkende ouders dienen hun werkuren of (vakantie)plannen te wijzigen of andere praktische zaken te bekijken. Gelukkig hadden onze ouders, zoals altijd, begrip voor deze overmacht en konden we ons akkoord aan Minsk doorgeven. Tickets werden alvast geboekt en iedereen kon nu eindelijke starten met wat (gewijzigde) vakantieplanning. Ook diende de opvang van de begeleidster herbekeken. Zoals we jullie reeds vertelden, eist Belarus dat er een aangestelde meereist met de kinderen. Dit bleek een Katarina (tiens) te zijn. Door deze datawijziging was het voor onze voorzitter Karel niet mogelijk haar de totale verblijftijd op te vangen. Ook hij had met zijn gezin een vakantie gepland, na de normale verblijfperiode. Maar, het werd snel duidelijk dat Katarina ook bij vrijwilligster Ilse & Ann mocht logeren zodat haar Vlaams verblijf een gevarieerde vakantie werd in de steden Antwerpen, Leuven en Gent. Je zou voor minder content zijn.

Toch bleef het nog bang afwachten of alles tijdig rond zou zijn. Het was pas op 8 juli (dus net 1 week voor de geplande aankomst van onze kinderen!!) dat Karel ons doorstuurde: Ik heb vandaag bericht gekregen van Olga dat iedereen zijn visum heeft. Hold your fingers crossed for the next days! SPA-NNEND!! Oh, Belarus, wat bezorg jij ons toch steeds bange bibberdagen. Maar ook dit jaar, eind goed, al goed. En ja, het was goed, super goed. In alle gezinnen werd het een fijn samenzijn en met de gezinnen hebben we heel sterke contacten. De Euro-Children-familie is niet zo groot meer, maar zo sterk verbonden. Bij het doornemen van onze webstek lees je vast wat we bedoelen. Dank ook aan jou, lieve lezer, om deel uit te maken van deze Euro-Children-familie. We zouden het fijn vinden als je jou laat horen, geef jouw verhaal met een mailtje of vertel ons jouw verbondenheid op Facebook. Dit doet steeds deugd. Een knipoog!

Het bestuur.