Euro-Children VZW

Gastouders vertellen

Ieder gastgezin heeft zijn eigen verhaal met zijn gastkind en elk legt zijn eigen parcour af, nu en in de toekomst. Het is een beetje als het leven zelf, of met de geboorte van een kind. Elk gezin leeft anders, elk legt zijn eigen traject af, elk op z’n eigen manier. En da’s net zo uniek en mooi.

Na de zomer proberen we steeds gastouders aan te spreken om hun verhaal neer te pennen en te delen met anderen via ons tijdschrift, deze webstek en Facebook.

We weten het, het ligt niet elkeen om te verwoorden wat het Euro-Children-verhaal je brengt of bracht, maar dat hoeft ook niet. We zijn gewoon super blij dat jij als gastgezin gewoon een verhaal ‘maakt’ met onze Belarus-kinderen!

Zomer 2019

Dit jaar kwamen we bij Marleen en Ludwig terecht, 2 jong gepensioneerde en heel hippe grootouders uit Moerkerke. Je zal het merken, het is geen verbloemde maar een realistische getuigenis, die je toch wel raakt. Dank Marleen, voor deze mooie verwoording!

Reeds van vroeger verlangde ik ernaar om een kindje in huis te halen die het thuis niet breed heeft. Zeker na de ramp in Tsjernobyl was mijn verlangen nog groter. Maar door mijn werk, mijn man zijn werk en de opvoeding van onze 2 dochters was dat onmogelijk. Nu ik, na een paar jaar ziekte op pensioen ben, zag ik de kans om mijn verlangen waar te maken.

Vorig jaar was ik zomaar op zoek op het internet en kwam terecht bij Euro-Children. Mijn aanvraag voor een kindje werd aanvaard.
Met een klein hartje, op naar de luchthaven van Eindhoven. Daar kwam onze jongen van 10 jaar aan. Tsima was een heel bedeesde jongen. In het begin weende hij veel en belde dan wel eens naar zijn mama. Het was niet altijd gemakkelijk, ook wij moesten nog veel leren. Zo hebben we enkele dagen later een vertaalapp gevonden en konden toch een beetje converseren met elkaar. Geleidelijk aan ging het beter en hadden we een mooie tijd met Tsima. Maar toch was er nog iets tekort. Hij had niet de harten van onze kinderen gestolen, maar wel van mijn man en mezelf. Zo besloten we er dit jaar terug voor te gaan, maar dan voor 2 kindjes. Het werd zijn broer Nikita van 9 jaar. En ja dat was het, ze vulden elkaar aan. Waar Tsima stil is, is zijn broer heel levendig. Ook met de kinderen en kleinkinderen ging het veel beter. Het werden 3 prachtige weken. Met pijn in het hart hebben we op de luchthaven afscheid genomen. Toen ik vroeg of ze volgend jaar terug wilden komen was het volmondig, Jaaaaaaaa!

Het is toch zo’n mooi project Euro-Children. Wie tijd heeft en zijn hart wil openstellen voor kindjes die het thuis minder goed hebben, zou ik zeggen DOEN! Het doet zo’n deugd om iets te betekenen voor iemand op deze wereld. Wij kijken al uit naar volgend jaar!

Ludwig en Marleen.


Getuigenis

2010: Een berichtje in het plaatselijke gemeentekrantje van Neerijse. Jeugdherinneringen van een meisje uit de rand van Parijs bij ons thuis als kind. Elke vakantie kwam zij bij ons logeren. Een aantal jaren na elkaar.

Zag ik dit wel zitten om dit met ons gezin ook te doen? Ik besprak het met mijn man en samen overlegden we dit voorstel bij onze kinderen. Ze waren heel nieuwsgierig en we besloten om naar de infonamiddag te gaan. Elk van ons was direct enthousiast.

Het werd een kindje uit Belarus. Vladislau was 8 jaar.Toen, de leeftijd van onze oudste zoon.

De communicatie was moeilijk, maar gaandeweg kregen we een band. Vladislau ging samen met onze twee oudste kinderen op scoutskamp. Raar maar waar, dit hielp om het ijs te doen smelten en taal overbodig te maken. De inside jokes van op kamp gaven nog heel veel naplezier thuis.

‘s Avonds was het altijd moeilijk. Hij had heimwee. In 2010 was telefoneren of skypen nog niet zo evident en was de vertaalapp nog niet bestaande. Google Translate leek een hulp maar ook vaak een bron van hilariteit omwille van onverstaanbare vertalingen.

Na een maand ging hij huiswaarts samen met een cd vol foto’s. Wat was hij trots en wat poseerde hij graag.

Later bleek dat de heimwee heel groot was, waardoor Vladislau verkoos om het daaropvolgende jaar niet meer terug te komen.

Wat nu? We proberen het nog een keer?

Deze keer, in 2011 kwam Martin. Een 9-jarig kereltje uit Slovakije.

Er was direct een match met onze oudste zoon. 2 handen op 1 buik! Allebei houden ze van muziek, sport, lego, strand, zee…..

Waar Jolan was, was ook Martin.

Tijdens zijn verblijf probeerden we zo vaak als mogelijk foto’s en verslagjes door te sturen naar zijn thuisfront. Martin’s mama is een leerkracht Engels in Slovakije en waardoor hij reeds een klein mondje Engels kon. Dit hielp uiteraard in de communicatie.

Al kregen we elke dag les in het slovaaks en verstaat Martin veel van wat we zeggen in het nederlands.

Het is fijn om over culturen heen, ideen uit te wisselen over gewoontes, schoolsysteem, geloven…

We zijn nu 8 jaar verder en Martin komt nog elk jaar terug. In de loop van het jaar skypen we veel. Ondertussen leerden we de broers en ouders kennen. En… volgende zomer draaien we de rollen eens om en gaan wij op vakantie bij hen! We kijken er met zijn allen naar uit. Een hele verrijking voor onze kinderen, te weten dat het anders kan en dat niet alles vanzelfsprekend is.

Het vervolg lees je in de herfst van 2019…